W mojej prywatnej kategorii to film dla kobiet. Z różnych zresztą powodów. Po pierwsze, mocno ograniczona ilość aktorów z reguły nie przekonuje do jakości filmu męską część widowni. Po drugie, tematyka jest wyjątkowo babska i uczuciowa, rzecz bowiem traktuje o związkach a w szczególności małżeństwach i ich fundamentach. Po trzecie, to niemalże adaptacja sztuki teatralnej, statyczna w akcji, skupiona bardziej na rozmowie i interakcji niż na sensacyjnych wydarzeniach.

W fabule mamy zaś dwa małżeństwa. Beth, Tom, Karen i Gabe przyjaźnią się od przysłowiowych wieków. Spędzają we czwórkę wakacje, umawiają się na kolacje, niemalże wspólnie wychowują dzieci. Wszystko jednak do czasu, bo pewnego dnia Beth oświadcza Karen i Gabowi iż mąż postanowił ją opuścić i zacząć nowe życie u boku młodej i ponętnej agentki turystycznej. Karen od razu staje po stronie przyjaciółki, Gabe jest bardziej ostrożny we wskazywaniu winnych. Od tego jednak momentu kontakty całej czwórki staną się niemożliwe a Karen i Gabe sami będą mieli okazję do refleksji i zadumy nad własnym związkiem.

Oglądając, z dużą zresztą przyjemnością film Normana Jewisona nie mogłam pozbyć się wrażenia iż spokojnie można by go odegrać na deskach teatru. Na pewno nie powstałby z tego film sensacyjny. Wszystko skupione jest na spokoju i statyce, oparte na dialogach między bohaterami i ich wzajemnymi relacjami. Wielkie brawa dla scenarzysty Donalda Marguliesa, mało jest pisarzy zdolnych do wykreowania interesującej historii z zaledwie czterema postaciami. Nawiasem mówiąc, wszystko zdaje się być mistrzowsko zagrane, począwszy od najsłabszej MacDowell przez świetnych panów aż po fenomenalną jak zawsze Toni Collette. Margulies wraz z aktorami zdają się tworzyć coś z niczego - minimalnym nakładem sił, pieniędzy i efektów powstaje historia ludzka, film wciągający, dający do myślenia każdemu kto kiedykolwiek szedł wspólnie z drugą osobą przez życie.