To wszystko oczywiście wyłącznie dane statystyczne, bardzo jednak ciekawe, podobnie jak "Profilowanie kryminalne" napisane przez Jana Gołębiowskiego, psychologa z wykształcenia, wykładowcy, biegłego sądowego i profilera. Ta niewielka książeczka ma być trochę podręcznikiem dla studentów, trochę ściągawką dla policjantów i dziennikarzy. Dodałabym jeszcze jedną kategorię - fani filmów, książek i seriali na temat zbrodni, morderstw i seryjnych przestępców. Choć wydana niestarannie, pełna literówek i irytujących błędów, które powinny i mogłyby łatwo zniknąć w trakcie redakcji i korekty, jest lekturą pasjonującą. Nie skupia się jedynie na sensacyjnym aspekcie zbrodni - autor krok po kroku opisuje historię i terminologię związaną z psychologią kryminalną. Przedstawia nie tylko znane nam z książek i ekranu praktyki amerykańskie, ale także pokazuje, jak umiejętności psychologów o odpowiednim przygotowaniu są wykorzystywane w Polsce. Przekonuje, że profilowanie kryminalne, czyli określanie cech przestępcy na podstawie sposobu, w jaki dokonał zbrodni, można zastosować nie tylko do seryjnych morderców, a nawet nie do tylko morderców - tego nie zobaczymy na ekranie, bo jest mniej spektakularne.

Autor nie skąpi faktów i przykładów, opisuje przestępców i profilerów, a także (choć bardzo skrótowo) niektóre ciekawe dochodzenia - a to sprawia, że książkę czyta się trochę jak kryminał. Odnajdywanie zbrodniarza na podstawie wyglądu miejsca zbrodni i zachowania wobec ofiary to fascynujące zajęcie nawet wtedy, gdy przyglądamy się temu jako obserwatorzy - lub czytelnicy. Gołębiowski podkreśla również, że praca profilera jest trudna, wymaga dużych umiejętności i praktyki, bardzo też obciąża psychicznie - i uczy szacunku dla tej profesji.

Oprócz literówek i błędów interpunkcyjnych książka ma jeszcze jedną wadę, znacznie poważniejszą - jest zbyt krótka.