A mnie to nic nie obchodzi. Nie obchodzi mnie zupełnie czy w chwili, kiedy samolot runął na ziemię, w kokpicie znajdowało się pięć, osiem czy też może piętnaście osób. Nie obchodzi mnie, czy generał Błasik miał 0,2, 0,6 promila alkoholu we krwi, czy też może był kompletnie trzeźwy. I przede wszystkim, ponad wszystko, absolutnie nie obchodzi mnie, w jakim kierunku i czy w ogóle rosła feralna brzoza. I kto ją zasadził, jakby przewidując, że kiedyś odegra swoją rolę drewnianego ale okrutnego mordercy.

Nic mnie to nie obchodzi. Wolałabym, żeby politycy zajęli się w końcu tymi, którzy jeszcze żyją, którzy borykają się z codziennymi, całkiem zwyczajnymi i całkiem niemedialnymi problemami. Brakiem pieniędzy, wahającą się ratą kredytu, brakiem miejsca w przedszkolu czy żłobku. Śmieciową umową, która nie daje nam żadnych przywilejów, a która dalej jest na porządku dziennym. Problemami niby banalnymi, ale trzymającymi nasze życie w ryzach. Szkoda tylko, że te problemy nie są tak bardzo medialne jak teoria spiskowa. Nie wyglądają tak samo dobrze w telewizji. Nie tak jak brzoza, która samodzielnie przyczyniła się do katastrofy samolotu. Ech, szkoda...