Jane (Heigl) ma słabość do ślubów. Ma też licznych znajomych, którym pomaga zorganizować wszystko, począwszy od zaproszeń aż na potrzebach fizjologicznych podczas samej ceremonii. Sama, jak to w takich filmach bywa szczęścia w miłości raczej nie ma a na co dzień usycha z platonicznej miłości do swojego szefa Georga. I to właśnie tego szefa skutecznie podrywa jej młodsza i znacznie bardziej przebojowa siostra...

Ten film znika w worku z tysiącem jemu podobnych. Ani śmiesznych ani w jakikolwiek sposób oryginalnych. Ot jeden z wielu sygnowanych etykietą nieśmiertelnej komedii romantycznej. Heigl i jej towarzysze dwoją się i troją ale z marniutkiego scenariusza nie da się talentem wykrzesać nic specjalnie ciekawego. Efektem otrzymujemy przydługi, miejscami niemiłosiernie rozciągnięty film, gdzie kolejne gagi zdają się być jedynie powtórką tych poprzednich. Ciekawe i autentycznie śmieszne sceny można policzyć dosłownie na palcach jednej ręki. Na dodatek na pewno nie wszystkich.

Niewątpliwym plusem jest w 27 Sukienkach niewątpliwie Katherine Heigl, co rusz udowadniająca, że nie dość że jest ładna to jeszcze całkiem niezła z niej aktorka. Może jeszcze nie najlepsza ale na pewno obiecująca. Tutaj jest znacznie gorsza niż w znanych w Polsce Chirurgach, niemniej jednak w tych ostatnich scenariusz prezentuje poziom o gwiezdne konstelacje wyższy.

Z czym więc zostajemy na koniec? Z marniutkim i bardzo przeciętnym filmem, gdzie jedyną ozdobą pozostają przyzwoici aktorzy. Nie jestem w stanie wymyślić grupy docelowej tejże produkcji, może jednak znajdą się wielbiciele takiego przeciętniactwa. Nie mam wątpliwości jednak, że większość o filmie zapomni już w wyjściowych drzwiach kina. Na pewno nie będzie później czego żałować.