Roma Ligocka z niezwykłą wrażliwością, niczym niespieszny przechodzień, zapisuje codzienność, przygląda się ludziom, analizuje sytuacje. Dla mnie to jedna z tych książek, do których z przyjemnością będę wracać, choćby po to, by przypomnieć sobie jak dostrzegać i doceniać szczęście, miłość, przyjaźń. Dzięki tym felietonom możemy się dowiedzieć jak sobie radzić z trudnymi wyborami, z samotnością, z tym gdy ktoś odchodzi. Autorka z wielkim wyczuciem potrafi ukazać drugie dno każdej sytuacji oraz ujawnić zaskakujące aspekty rzeczywistości.

Te miniaturowe teksty podbiły moje serce przede wszystkim swoją wnikliwością, prawdziwością oraz tym, że zmuszają do zastanowienia się nad własnym życiem. Dodam tylko, że czytałam tę książkę w podróży, w samolocie i chyba nie było to najlepsze miejsce, gdyż nie mogłam się powstrzymać od łez wzruszenia i gromkiego śmiechu.

Ale teraz wiem czym może być szczęście.

(...) Szczęścia nikt ani nic dać nam nie może. Szczęście bierzemy sobie sami, odnajdujemy je w sobie i pewnie tak być musi – bo szczęście utkane jest z cieniutkiej, „motylej” tkaniny. (...) /Wszystko z miłości, Roma Ligocka/