Wydawałoby się, że Harper powinno zatrudnić FBI, a jednak nawet policja nie lubi korzystać z jej usług. Jej umiejętności budzą niedowierzanie, wstręt i niechęć, w dodatku niełatwo ją uznać za osobę sympatyczną. Sylwetka bohaterki, skonstruowana przez autorkę (zbieżność inicjałów nie jest raczej przypadkowa), zarysowana jest na schemacie trudnego geniusza – wyjątkowe zdolności równoważone są mało przyjaznym charakterem. Harper nie jest ciepła, mówi bez ogródek, co myśli, wydaje się oschła i pozbawiona poczucia humoru. Musi być jednak atrakcyjna, bo wzbudza zainteresowanie płci przeciwnej i raczej nie chodzi tutaj o perwersyjne upodobania.

"Grobowy zmysł" to część większej sagi, w Polsce na razie ograniczonej do dwóch tomów. Akcja pierwszej z nich rozgrywa się w małym amerykańskim miasteczku – zabójstwo pary nastolatków, a raczej znalezienie ich ciał przez Harper, wywołuje lawinę zdarzeń, prowadzi do odkrycia dawnych tajemnic – i do nowych zbrodni. Nadnaturalne (choć jak wynika z książki raczej naturalne) zdolności bohaterki nie ułatwiają śledztwa przesadnie; w gruncie rzeczy ta historia nie różni się wiele od typowego kryminału. Nie ma tutaj w ogóle makabry, rąk sięgających zza grobu, potępieńczych jęków, bluźnierczego człapania; bać należy się jedynie żywych. Wszystko to może sprawić, że miłośnicy horrorów poczują się rozczarowani, zwłaszcza, że okładka obiecuje nieco mroczniejszą zawartość. Wielbiciele kryminałów niekoniecznie z kolei zaakceptują fantastyczną wkładkę. Dla tych jednak, którzy lubią międzygatunkowe mieszańce (a dlaczego by nie?) lektura godna jest polecenia. Książka Charlaine Harris jest ciekawie i sprawnie napisana, nie obraża inteligencji czytelnika, a losy bohaterów wywołują empatię. Czuję, że to by się bardzo dobrze oglądało na ekranie. Czy to jednak wystarczy, żeby pokochać "Grobowy zmysł"? Trzeba przekonać się samemu.