Bohaterem jest młody Dawid Martin, który od dziecka marzył, by zostać pisarzem. Pracuje w podrzędnej barcelońskiej gazecie jako chłopiec do wszystkiego, gdy wreszcie zostaje zauważony jego talent literacki. Dostaje propozycję napisania cyklu powieści utrzymanych w bizantyjsko-operowym klimacie. Jego Miasto przeklętych, które pisze pod pseudonimem Ignatiusa B. Samsona, zyskuje ogromne uznanie czytelników i wkrótce Dawid odkrywa przyjemność pracy dla pieniędzy. Wciąż jednak marzy o napisaniu prawdziwej powieści i to pod własnym nazwiskiem.

W życiu Dawida następują dalsze zmiany. Wprowadza się do mrocznego i tajemniczego domu z wieżyczką, traci swą wielką miłość Cristinę i przyjmuje zlecenie napisania książki od tajemniczego wydawcy Andreasa Corelliego. W ramach dość dobrze opłaconego zlecenia ma stworzyć książkę religijną na miarę Biblii. Zaczynają się intrygi, mnożą tajemnice, rośnie napięcie. Carlos Ruiz Zafon prowadzi nas przez mroczne, ale jakże fascynujące uliczki starej Barcelony, dostarczając przy tym silnych emocji. Autor tak prowadzi fabułę, iż jesteśmy w stanie doskonale wczuć się w klimat hiszpańskiego miasta, poczuć jego zapach, a nawet wsłuchać się w jego muzykę. Czujemy, że to miasto ma duszę.

Wartka fabuła zahacza o motywy i postaci z poprzedniej powieści Zafona - wspaniałego Cienia wiatru. Bo i tym razem przeczytamy o Cmentarzu Zapomnianych Książek, do którego prowadzi nas, znana z poprzedniej książki, postać starego księgarza Sempere. Także teraz, w Grze anioła, drugim bohaterem powieści są książki, które - jak powiedział księgarz, mają duszę; duszę tych, którzy je piszą, którzy je czytają i którzy o nich marzą. Rodzi to uczucie déja vu, że skądś już to wszystko znamy. A jednak proza ta - tak żywa i pełna emocji, wciąga nas głęboko w swój literacki wir i nieomal się w niej zatracamy.

Gra anioła to niezwykła powieść, w której w odpowiednich proporcjach zostały wymieszane różne intrygujące czytelnika wątki. Carlos Ruiz Zafon z wielką wprawą przeplata wątek religijny z erotycznym, do którego włącza grę o wysoką stawkę, a całość okrasza umiejętnie skonstruowaną historią kryminalną, nie zapominając przy tym o mnożeniu tajemnic i zagadek.

Wszystko jest opowieścią. To, w co wierzymy, to, co poznajemy, co pamiętamy, a nawet to, co śnimy. Wszystko jest opowieścią, narracją, sekwencją zdarzeń i osób przekazujących sobie emocje. Akt wiary jest aktem akceptacji, akceptacji opowiadanej nam historii. Akceptujemy jako prawdziwe tylko to, co może być opowiedziane. (fragment Gry anioła).