Całość tyczy się niejakiej Rebeki, która z zakupów uczyniła swoją życiową filozofię. Jest ekspertką od światowych marek i najnowszych kolekcji, za buty jest w stanie oddać duszę a sklep jest jej swoistym kościołem. Niestety, pasja niespecjalnie ma pokrycie w dochodach, które topnieją w zastraszającym tempie. Kiedy jeszcze Rebecca traci pracę a do drzwi dobija się windykator – musi w ekspresowym tempie szukać źródła dochodu. Przez całkowity przypadek dostaje pracę w gazecie o finansach, rzeczy o której nie ma bladego pojęcia. Zostaje redaktorem w piśmie ekonomicznym, gdzie – o zgrozo – doradza ludziom jak skutecznie oszczędzać...

No dobrze. Można to obejrzeć. Tylko dlaczego jest to tak pozbawione humoru? Jakkolwiek nie naciągnąć fabuły, nie da się z tego zrobić komedii. Cała historia jest niemiłosiernie wprost naciągana, bezgranicznie nierzeczywista. Problemy głównej bohaterki są absolutnie nierealne i każdy człowiek o chociażby średniej inteligencji mógłby je bez problemu i bardzo szybko rozwiązać. Nie jestem w stanie uwierzyć, że odnosząca sukcesy na salonach pani redaktor nie jest w stanie zrobić nic aby wyciągnąć, z naprawdę dowolnego źródła niecałe 10 tysięcy dolarów i spłacić własne długi. Dramatyczne barwy w jakie odziewa się w swoim postępowaniu Rebeka są po prostu beznadziejnie głupie. Chociaż kto wiem, być może historia z długami ma być jedynie przykrywką dla kolejnego love story – sama jednak jest po prostu pełna absurdów.

I nie pomoże tutaj ani – przyjemna aktorsko i wizualnie Isla Fisher ani nieziemsko wprost przystojny Hugh Dancy. Nie pomoże nawet mój absolutnie ukochany John Goodman. Nie pomogą też słynne marki ubraniowe, poza zasięgiem każdego chyba widza w Polsce. Nie wierzę, że statystyczna Polka marzy o posiadaniu w swojej szafie torebki od Gucciego czy sukienki od Versace. Nie ma szans żebyśmy – chociaż na sekundkę zrozumieli dramat Rebeki ani poznali jej potrzeby. My chyba jesteśmy jednak inni. Albo za dorośli na tak marną historyjkę.