Mario Conde mieszka w Hawanie, lubi jazz i Salingera, marzy o wielkiej miłości, chciał, a może i nadal chce zostać pisarzem. Jest stary, zwłaszcza rano, albo wtedy, gdy coś mu się nie udaje, w każdym razie najlepsze lata ma już za sobą, czyli niedługo stuknie mu - o mój Boże - czterdziestka. Poza tym jest policjantem, dobrym w tym co robi. Dziwi się ludziom, którzy źle postępują, a jednak odgaduje ich motywy. Pracuje w dzielnicy, w której wyrastał. Zna tu wiele osób, ma przyjaciela, który jest jego informatorem, innego, z którym pije i ogląda mecze. Jest tu szkoła, do której chodził, a w której uczyła zamordowana nauczycielka.

Są tu narkotyki, jest zła kobieta, używająca seksu, żeby osiągnąć to, czego chce. Są nieuczciwi uczniowie i skorumpowani urzędnicy. Akcja rozwija się w nieśpiesznym tempie, bez pościgów, bez kryminalnych laboratoriów. Mario Conde, jako niespełniony pisarz, w trzeciej osobie prowadzi spokojną narrację budowaną z długaśnych, przyjemnych zdań; lubimy go co raz bardziej z każdą kartką. Może jest tylko trochę zbyt uczciwy, zbyt romantyczny - od razu się czuje, że happy end nie dla niego. Jednak fatalistyczny klimat tej książki sprawia, że brak szczęśliwego końca jest w porządku. Świat po prostu nie jest zbyt dobry dla twardych facetów z miłą osobowością.

Zagadka ładnie się rozwija, nieoczywista prawda wychodzi na jaw. W tej książce ważniejszy jest klimat, ale i kryminał powinien usatysfakcjonować czytelników. Hawana, wieje wiatr, jak zawsze w Środę Popielcową...