Mimo, iż Długa lekcja jest książką dla młodzieży polecam ją każdemu. Czyta się ją świetnie, gdyż język autorki jest jak najbardziej „współczesny”. Jest to historia osadzona w łódzkich realiach, gdzie na przedmieściach miasta, na jednym osiedlu, w jednej szkole, splatają się losy trzech dziewcząt. I chyba z początku szkoła jest jedynym punktem łączącym nastolatki, gdyż różni je wszystko: charaktery, pochodzenie, sposób bycia.

Magda jest z pozoru pewna siebie, by nie powiedzieć arogancka. Z pogardą patrzy na ludzi, trzyma się swojego systemu wartości, który przez innych jest postrzegany jako bunt przeciwko całemu światu. Jednak tak naprawdę Magda jest bardzo zagubioną i samotną dziewczyną z kompleksem ojca.

Ewa z kolei jest rozpieszczaną jedynaczką z willi. Wyróżnia się wśród rówieśników tak samo jak jej okazały dom na biednym osiedlu. Wydaje się jej, że pieniądze są w życiu najważniejsze i właśnie przez ich pryzmat ocenia ludzi i świat. Zafascynowana matką-snobką, pogardza ojcem, który ciężko i uczciwie pracował przez całe życie.

Ania pochodzi z biednej rodziny, prowadzi dom i opiekuje się czterema młodszymi siostrami. Pomaga w ten sposób ciężko pracującej matce i kalekiemu ojcu. Nie użala się nad sobą, wręcz przeciwnie – chętnie swoje obowiązki, a do tego dobrze się uczy. I jako jedyna chyba najbardziej realnie patrzy na świat.

Losy dziewcząt łączą się ze sobą znamiennie. Każda z nich, dzięki drugiej odkrywa świat na nowo, zmienia swój system wartości, zmienia siebie. Dziewczęta stają przed trudnymi wyborami, dzięki którym są w stanie zweryfikować swoje dotychczasowe zachowania. I co najważniejsze, przekonują się, że dojrzewanie i dorastanie to bardzo długa i niezwykle trudna lekcja...