Książka wydana w okolicach Walentynek, trafiła pewnie do niejednego "zakochanego" jako prezent. A prezent to niebanalny, ciekawy chociaż sama książka jest mocno nierówna, jak nierówne są w stopniu zainteresowania jego opowieści. Bowe nie komentuje całości, nie opowiada się po stronie bohaterów swoich opowieści, jest biernym obserwatorem, słuchaczem. Jego jedyną ingerencją jest podział wszystkich historii na działy, zależne od tego jak długo są ze sobą bohaterowie opowieści. Dlatego też, czym dalej czytamy, tym dłuższe są związki, aż do takich nawet kilkudziesięcioletnich. Dobrze się to czyta, chociaż nie wszystkie historie są równie wciągające. Te młodsze, oparte bardziej na alkoholu, narkotykach czy też znanej nam wszystkich nastoletniej fascynacji ustępują miejsca tym wieloletnim, opartym na prawdziwych fundamentach i przezwyciężaniu kłopotów, tak przecież częstych w zwykłym, nie filmowym życiu. Dlatego też książka raz wciąga, raz nuży, można jednak bez wahania opuścić jedną, czy nawet kilka opowieści i skupić się na tych ciekawszych, prawdziwie wciągających. Nie wszystko jest takie różowe jak nam się wydaje w wieku lat 15 czy nawet 20kilku . I chociażby dla takiej refleksji warto jest tą książkę przeczytać.