Hańba zapada w pamięć niemalże od pierwszej strony. Bohatera powieści poznajemy w ważnym i trudnym okresie życia. Dwukrotnie rozwiedziony, mieszka samotnie. Praktycznie nie utrzymuje kontaktów ze swoją dorosłą już córką, mieszkającą zresztą daleko na afrykańskiej farmie. Na co dzień pracuje jako wykładowca literatury na uniwersytecie. Tam też nawiązuje bliższy kontakt ze swoją studentką. Kiedy sprawa się wydaje a on sam nie chce poddać się upokarzającej procedurze wyjaśniającej sprawę, traci pracę. Poczucie upokorzenia z tym związane nie jest ostatnim traumatycznym przeżyciem - w czasie pobytu u córki jest świadkiem dramatycznych wydarzeń wobec których pozostaje całkowicie bezsilny. Także relacje z córką powodują, że czuje się samotny i nieszczęśliwy. Podejmuje różne zajęcia ale nie odnajduje spokoju i zadowolenia.

Coetzee to obserwator, wnikliwy myśliciel, zdolny zobaczyć w otoczeniu znacznie więcej niż inni. Tak jak w innych książkach także w Hańbie autor zapewnia nam wnikliwe charakterystyki postaci uwikłanych w różnorodne wydarzenia, wydarzenia wobec których trudno mieć jednoznaczne postawy. Takich jednak, w których to my sami musimy dokonywać decydujących wyborów. To piękna, bezbłędnie opisująca życiowe procesy książka, niejednokrotnie trudna ale warta każdej skończonej strony. Mimo dość brutalnych, niejednokrotnie ciężkich w odbiorze opisów.

Mimo tych trudnych tematów, Coetzee pisze jednak dość przejrzyście. Książka napisana jest klarownym, łatwym w odbiorze językiem, angażuje emocjonalnie i bez wątpliwości pozwala odczuwać filozofię głównego bohatera. Pozwala współczuć mu i rozumieć. Pozwala przeżywać. A to już czyni powieść wspaniałą.