Autorkami Dedykacji są - znane nam z fenomenalnej Niani w Nowym Jorku - Nicola Kraus i Emma McLaughin. Ich najnowszą powieść czyta się z dużą dozą przyjemności, bo jak ktoś umie pisać to na pewno zaciekawi czytelnika. I ten czytelnik, który zna obie powieści z pewnością odnajdzie wiele podobieństw.

To opowieść bliska wielu, zwłaszcza kobietom. Oto 30 - letnia Kate powraca po kilkunastu latach do rodzinnego miasteczka, aby spotkać się ze swoją dawną miłość. Wyidealizowane wspomnienia z dzieciństwa przenosi na dorosły świat, chcąc wierzyć, że wszystko będzie tak samo jak dawniej... A codzienne życie raczej nie zapowiada "i żyli długo i szczęśliwie...".

Wiele tu analizy międzyludzkiej. Tematem są bezspornie chociażby relacje z rodzicami, konflikty i niemożność wyzwolenia się z rodzicielskich układów. Niewątpliwym atutem książki są niezmiernie barwne opowieści o przyjaźni i zawiłościach szkolnego życia, takie co czyta się wartko, ciekawie i wielokrotnie powtarza. Narracja książki, niezła zresztą - na przemian pokazuje okres szkolny i bieżące życie i relacje Kate. Ciekawe retrospekcje dodają książce kolorytu i przyjemności czytelnikom. Zdecydowanie - jak to często bywa - nie wywołują w nas irytacji.

Trudno jest uniknąć porównań Dedykacji do poprzedniego dzieła autorek. Dedykacja zdaje się być ciut przeładowana szczegółami i opisami co może miejscami utrudnić jej płynność. Obie książki mają jednak cechy wspólne w przedstawianej bohaterce, ciekawie zarysowanej, prawdziwej, pragnącej ciepła i uczuć. Kobietom łatwo będzie utożsamić się z marzeniami Kate, a to samo czyni powieść dobrą. Wielki ukłon dla aktorek za wnikliwą analizę kobiecego umysłu.

W sumie wielki plus. Dla polecenia nie tylko tym w najmłodszym wieku. Potrafi zachwycić. I na pewno z wieloma tak będzie.