Trochę i podobno autobiografia, opowieść o życiu zwykłym a jednak pełnym niezwykłych momentów. Bohaterka Nell w kilku rozdziałach opisuje różne okresy swojego życia. Pierwsza część poświecona jest jej dzieciństwu, relacjom z matką i siostrą, wobec której Nell pełni w pewnym sensie rolę matki. To oczywiście nie wszystko. Chwilę potem otrzymujemy relację Nell z prób własnego usamodzielnienia się, nawiązywania nowych znajomości, próby pełnienia różnych ról społecznych. Jako świadkowie patrzymy na jej małe nieszczęścia i powodzenia, stając się biernymi obserwatorami kobiecego życia.

Książka to w gruncie rzeczy opis trudów życia w dawnej Kanadzie, pełna barwnych i ciekawych opisów. Attwood świetnie zna się na analizie ludzkiej, świetnie potrafi też opisywać więzy łączące kolejnych ludzi. Najwięcej miejsca poświęca bezsprzecznie okresowi znajomości z mężczyzną, z którym zresztą zakłada rodzinę. Z nostalgią co rusz powraca też do przeżyć z dzieciństwa, przywołuje różne sytuacje i dostrzega ich wpływ na własną osobę. Wnikliwie obserwuje zależności psychologiczne bohaterów, widzi kształtowanie się postaw życiowych poprzez zachowania międzyludzkie. Jej bohaterka jest postacią ciepłą, dobrą, nie ekspansywną w działaniach, z poczuciem dużej odpowiedzialności.

W zasadzie mało negatywnych rzeczy można o tej książce powiedzieć. Miejscami wydaje się być nierówna, bo też niektóre z rozdziałów bardziej przyciągają i zaciekawiają czytelnika. Dla mnie ciekawym zabiegiem wydaje się być braków typowej narracji losów lecz wymieszanie wydarzeń, chociaż nawykłych do standardowych biografii ten akurat zabieg może czasami nużyć. Potencjalny czytelnik znajdzie w niej wiele interesujących momentów, śmiesznych i wzruszających. Więcej od powieści wymagać nie można.