Bo jakoś się do tego filmu nie mogę przekonać. Czym dłużej myślę, tym gorsze mam o nim mniemanie. Może jednak warto jest pisać recenzję bezpośrednio po wyjściu z kina. Ale do rzeczy. Książkę Dana Browna przeczytałam niemalże minuty przed pójściem do samego kina. I na plus Ronowi Howardowi zaliczam to, że film dość wiernie trzyma się słowa pisanego, wszystkie zaś braki są małe i jasno wytłumaczalne koniecznością okrojenia powieści. Całość dzieje się w ciągu kilku godzin, podczas gorącego okresu konklawe. Znany nam z Kodu DaVinci profesor Robert Langdon zostaje pilnie wezwany do Watykanu aby swoją wiedzą wspomóc tamtejszą policję w rozwiązaniu kryzysu, porwania i groźby zdetonowania ładunku. Zarówno do porwania czterech kardynałów jak i do zdetonowania w Watykanie antymaterii o niszczycielskiej mocy, przyznaje się pradawna sekta Iluminatów, która - przeczekawszy setki lat w ukryciu - wyszła na światło dzienne aby w końcu osiągnąć swoją zemstę.

Filmy z Tomem Hanksem są z zasady warte oglądania. Klasa aktorska jest tutaj bezdyskusyjna. Kiedy jeszcze Hanksowi towarzyszy, jedynie jeszcze (mam nadzieję) nam nieznana Ayelet Zurer oraz Ewan MacGregor w nietypowej roli księdza, to bez wątpienia już argument żeby ten film obejrzeć. Dość ciekawa jest też obsada drugoplanowa. Stellan Skarsgard Skarsgaard, Pierfrancesco Favino czy Armin Mueller-Stahl stanowią kolejne za.

Tak samo jak poprzednia adaptacja Browna, ten film to dopracowany w każdym technicznym szczególiku majstersztyk. Piękna wizualnie jest scenografia. Wspaniałe są zdjęcia. A wszystkiego dopełnia rewelacyjna jak zawsze muzyka Hansa Zimmera.

I gdyby nie brak napięcia ten film byłby perfekcyjny. Ale tego ostatniego niestety zabrakło. Chyba za dużo naoglądaliśmy się już filmów o poszukiwaczach pradawnych znaków w czasie współczesnym aby tutaj ekscytować się kolejnym. Przecież i tak wiemy, że wszystko musi odpowiednio się skończyć, źli mają być ukarani a dziewczyna i bohater mają wyjść ze wszystkiego z podniesioną głową. Tak jak w poprzednich kilkuset filmach. We mnie cała historia nie wywołała jakichkolwiek emocji. Nie byłam w stanie ani przez chwilę czuć niepokoju co do losu bohaterów, z żadnym nie dałam rady się utożsamić. I na moje stanowisko nie wpłynęło uprzednie przeczytanie książki, towarzyszący mi przyjaciel podzielił moje zdanie, książki Browna zaś czytać nie chciał. To dość poważna wada filmu. Bo jeśli nie będziemy mieli napięcia w filmie akcji to co pozostaje? Jedynie piękny wizualnie obraz, dość statyczny i obojętny w odbiorze. A to, Szanowni Państwo znacznie za mało.