Gobliny nie mają w literaturze pochlebnego miejsca. Kojarzone raczej z niezbyt rozgarniętymi, stojącymi po złej stronie istotami otrzymują w książkach i filmach role masowe, które zresztą są w licznych bitwach dziesiątkowane. Inaczej gobliny widać w książce Jima C. Hinesa. To właśnie tutaj poznajemy goblina Jiga, odstającego od reszty swojego gatunku. Jig nie czuje się dobrze w roli bezmyślnego wojownika, którego rolą jest ginąć w walce za wymyślone cele, jest też kiepski z zadań, które - jako poprawny goblin - ma wykonać. Dlatego też kiedy niechcący zostaje pojmany przez grupę złożoną z ludzi, krasnala i elfa, wcale z tego powodu nie cierpi. Zgadza się uczestniczyć w morderczej wyprawie w głąb jaskiń i nieznane czeluście, gdzie - zgodnie z legendą - czeka na znalazcę magiczna Laska Stworzenia, mająca dać niespotykaną.

W książkach fantasy niezmiernie cenię zwięzłe rozdziały i nie rozwleczoną akcję. Tolkien który w pewnym sensie wyznaczył klasyczne i niedoścignione wzorce gatunku był dla dzieci i młodzieży ciężkostrawny stylowo, bo rozległe opisy niejednego potrafiły nużyć. Chociaż wszystkie późniejsze powieści stoją niżej niż te mistrza, książka Hinesa jest produktem sprawnie podanym, dobrze skonstruowanym i dobrym podczas literackiego spożycia. Wszystko tutaj przedstawione jest zwięźle i odpowiednio przejrzyście, tak aby w całości odnalazł się nawet ten młodszy czytelnik. Nie zabraknie realistycznych opisów i barwnych dialogów, śmiesznie i strasznie jest dokładnie tam gdzie trzeba. To bardzo plastyczna książka, łatwa w wizualizacji, dobra zresztą do filmowej adaptacji. Mam wrażenie, że mógłby z niej powstać całkiem niezły film.

Oczywiście wszystko to już kiedyś było. Zadanie Goblina trochę przypomina tolkienowskie zejście drużyny pierścienia do Morii, bo też klimaty są podobne i różnorodność istot jednoznacznie się kojarzy. Jest podobnie, tylko czy to coś złego? Mieliśmy już niemalże tysiąc dobrych powieści fantasy. Nic nie zaszkodzi jeśli będziemy mieli 1001.