Przyznam się szczerze, że film Tylera Perrego obejrzałam znacznie po jego premierze, głównie na skutek zniechęcenia licznymi negatywnymi recenzjami. Recenzenci byli wyjątkowo zgodni, zarzucając Perremu nadmierną cukierkowość i łatwiznę. Perry zresztą znany jest z filmów tzw. poprawnych i propagujących tzw. wartości chrześcijańskie. Taki też bez wątpienia jest ten film. Spokojny. Ludzki. Nawet jeśli ciut uproszczony.

Ja jednak pozwolę sobie wziąć film Perrego w obronę. Ktoś kto był w tzw. związku stałym, niekoniecznie formalnym, wie dokładnie dlaczego. Oszczędzę sobie ordynarnych frazesów z polskich forów w stylu "po co kręcić film o murzynach na śniegu". Anonimowość Internetu ma swoje wady. Adaptacje filmowe sztuk teatralnych nigdy przecież nie są łatwe. Łatwo je przegadać i przenudzić publiczność. I ten, młodszy odbiorca może się na filmie Perrego łatwo znużyć. Ja jako osoba już dawno dorosła byłam w pełni usatysfakcjonowana.

Małżeństwa to opowieść o czterech parach, które spędzają w górach w Kolorado tydzień wakacji. Mamy wśród nich wiernych i zdradzających, mamy kobiety sukcesu i te wierzące w tzw. tradycyjny podział ról. Mamy szowinistów i dobrych partnerów. Spędzony w górach tydzień będzie dla nich okazją na wyciągnięcie na światło dziennie najgłębszych sekretów, rozbicie lub scementowanie związków oraz zrozumienie prawd o samych sobie.

Perry postawił na mniej znanych, chociaż świetnie dobranych aktorów. Nie ma sensu wyróżniać kogoś w szczególności bo wszyscy odpowiednio dobrze wczuwają się w swoje role. No dobrze, może pozwolę sobie na jeden plus dla rewelacyjnej Jill Scott, najwyraźniej dobrej nie tylko na scenie muzycznej ale i tej filmowej. Jest autentycznie, jest śmiesznie, miejscami naprawdę wzruszająco. Jestem całym sercem za tym aby ten film obejrzeli wszyscy (obu płci), którzy kiedykolwiek zastanawiali się nad sensem długiego i stałego związku. Będzie trochę ckliwie ale przede wszystkim szczerze. Ja takie filmy lubię oglądać.