Książka napisana w 1985 roku przypomina nieco stylem narracji styl Borisa Viana, który również na pewno był twórcą literatury przenośnej. Na pewno znajdą się tacy, którzy zakochają się również w Vila-Matasie. Potrzeba jednak do tego i odpowiedniego poczucia humoru, i pewnej znajomości czasów i osób, które opisuje książka; nie zaszkodzi także literacka erudycja. Ja niestety pozostałam na zewnątrz, zagubiona w gąszczu cytatów, zapożyczeń i aluzji, i nużącej konstrukcji zdań. Wymiary książeczki kwalifikują ją do kategorii literatury przenośnej, jednak pod względem treści i formy - obawiam się, że może wydać się zbyt ciężka.