Historia banalna aż do przesady. Tom i Hannah przyjaźnią się od czasów studiów, są typowym przykładem książkowej przyjaźni męsko - damskiej. Dogadują się idealnie, w przysłowiowe pół słowa. Do czasu kiedy ona - podczas służbowego wyjazdu - nie poznaje pewnego Szkota arystokraty, który dość skutecznie i piorunująco szybko zdobywa jej serce. To właśnie wtedy (a jakże) Tom zaczyna rozumieć, że to co łączy go z Hannah to coś znacznie więcej niż tylko przyjaźń.

W zasadzie mogłabym tutaj dopisać jeszcze jedno zdanie, które podsumowałoby cały film. Chociaż i tak wszyscy już pewnie wiedzą jak się skończy. Dlatego też rozpatrując jego walory artystyczne lepiej jest popatrzeć na bardzo piękne widoki i zdjęcia Szkocji, zachwycić się (ja zawsze) szkockim językiem i popatrzeć na bardzo przyzwoitą grę aktorską. To nie jest film pretendujący do miana arcydzieła czy nagród Oscarowych. Ma nas jedynie rozbawić, czasami rozczulić, przyznaję więc wszem i wobec, że rolę swoją spełnia w stopniu co najmniej satysfakcjonującym. Ta osobista satysfakcja zdaje się być zresztą odwrotnie proporcjonalna do wieku odbiorcy, obecna obok mnie na filmie młodzież szkolna co rusz wybuchała gromkim śmiechem.

A co dla tych bardziej dorosłych? Dla pań szarmancki jak zawsze i niezmiernie przystojny Patrick Dempsey, dla panów przepiękna Michelle Monaghan. Dla nas też będzie kilka (chociaż niewiele) bardzo śmiesznych dowcipów, no i brak takich urągających ludzkiej godności. Może to nie dużo, ale cóż... lepiej oglądać takie filmy niż 40. część prawdziwie obrzydliwego Strasznego Filmu. Ot, takie moje prywatne zdanie.