Sama fabuła też jest bardziej niż banalna. Otóż niejaką Ninę Cormier porzuca przed ołtarzem narzeczony, wstrętny i oczywiście bufonowaty lekarz. Jak tylko Panna Młoda oddala się sprzed kościoła, w budynku wybucha bomba. Nina nie wierzy, że ktoś mógłby chcieć ją zabić, jednak (a jakże!) zdanie zmienia, kiedy jakiś niecny typ próbuje zepchnąć ją z drogi. Nad naszą roztrzęsioną bohaterką pieczę obejmuje natychmiast miejscowy policjant Sam Nawarro, który angażuje się w sprawę znacznie bardziej niż powinien.

Książki firmowane znakiem Harlequina uważałam za idealną lekturę w wieku 15, 16 lat. Ot faza dziewczęcego rozwoju. Ponad dekadę później przyjmuję możliwość ich przeczytania jedynie w ramach cyklu "plażowe lenistwo z książką bez sensu". Powieść Gerritsen przeczytałam przede wszystkim z uwielbienia do późniejszej twórczości autorki ale ci, którzy jej nie znają, niech lepiej zaczną od jednych z tych nowszych publikacji. Sen o Miłości jest do bólu przewidywalny i jeszcze bardziej naiwny. Nie ma w nim ani krztyny wiarygodności, cała historia jest wprost do bólu naciągnięta i przerysowana. W przeciwieństwie do swoich KRYMINAŁÓW Gerristen nie sili się na jakiekolwiek zwroty akcji czy też niespodzianki, przedstawia jedynie prościusieńką historyjkę z przewidywalnym i jakże oczywistym końcem. Mam nadzieję, że nie zrujnowałam nikomu niespodzianki :-)

A plusy? Całość ma niewiele ponad 250 stron i przy tej ilości "ochów". "achów" i westchnień czyta się ją bezproblemowo i niezmiernie szybko. Nie zrazi też cena, książkę zdjęłam w kiosku ze stojaka a całość nie wyniosła więcej niż 15 złotych. Można to odżałować. Chociaż prawdą jest, że lepiej dołożyć parę dodatkowych złotych na któryś z prawdziwie genialnych kryminałów autorki.