Stara prawda głosi, że wrzesień lubimy dopiero wtedy kiedy sami już dawno skończyliśmy szkołę. Trudno się nie zgodzić. Kiedy patrzę na swoje dzieciństwo, wrzesień był chyba najmniej oczekiwanym miesiącem w roku. Wszystko co przyjemne kończyło się smutno. I wakacje i pogoda i - co za tym idzie - nawet podwórkowe wyprawy z przyjaciółmi. Nadchodziły pierwsze lekcje, smutne dyktowanie planu no i praca domowa, do której siadałam najpóźniej w ciągu dnia jak tylko się dało.

Ale i to miało swój koniec. Niemalże dekadę po szkole, mam z wrześniem już dzisiaj zupełnie inne skojarzenia. Kończą się w końcu niemiłosiernie upały, często zbyt intensywne aby pozbyć się morderczych myśli. Nareszcie robi się przyjemnie na słoneczku. Do kin powracają regularne i intensywne premiery. Osobiście najbardziej cieszę się na Elegię z wielkim aktorsko Benem Kingsley, mistrzowsko zrobionego i prześmiesznego Hellboya czy baśniową Wyspę Nim. Tradycyjnie, po dwóch miesiącach kinowej posuchy, mamy wreszcie filmy nawet dla najbardziej (i tych mniej) wymagających.

Można we wrześniu wyjść na dwór i bez groźby udaru poczytać książkę na ulubionym murku. Ba, można zaszaleć i przejść się z nią do parku. Można już przykryć się w nocy i wypić w ciągu dnia gorącą kawę bez, nie bojąc się o nieodwracalne przegrzanie organizmu. Można zjeść ciepły obiad.

Chyba jednak nie taki zły ten wrzesień...

Zapraszam do kolejnego numeru Fabuły. Jesteśmy po długich urlopach, świeży i wypoczęci. Jak zwykle piszemy o wszystkim. Nawet o wrześniu. Teraz, dobrych parę lat po szkole oficjalnie jednym z moich ulubionych miesięcy w roku.