Strawne, chociaż nie tak śmieszne jak można by oczekiwać. A jednocześnie nie tak obrzydliwe jak można było się spodziewać. Wychodzi tak mniej więcej na zero, chociaż fabuła może tego nie zapowiadać.

Trzech przyjaciół postanawia zrobić czwartemu z nich przyjemność i opłacić wieczór kawalerski w Las Vegas. Doug (Justin Bartha), Phil (Bradley Cooper), Stu (Ed Helms) i Alan (Zach Galifianakis) jadą do Miasta Grzechu gdzie przyświeca im tylko jedno motto: wypić jak najwięcej alkoholu i bawić się do upadłego. I to dosłownie, bo rano budzą się z największym w swoim życiu kacem, nie pamiętając ani jednego wydarzenia poprzedniego wieczoru. Na dodatek okazuje się, że gdzieś zaginął im Pan Młody. Muszą więc po kolejnych wskazówkach odtworzyć poprzedni wieczór i odnaleźć Douga zanim wybije godzina ślubu. Wśród tego czego się dowiedzą będzie ślub z prostytutką, konflikt z azjatycką mafią czy chociażby kradzież tygrysa... Mike'a Tysona. A wszystkiego dokonali w ciągu kilkunastu godzin.

Zdecydowanie nie odczytuję filmu Toda Phillipsa jako antyalkoholową lekcję dla młodzieży, a z takimi właśnie recenzjami spotkałam się kilkakrotnie. Szczerze mówiąc, w ogóle nie siliłabym się na żadną głębszą interpretację. To jedynie twór czysto komediowy, zresztą nie taki zresztą śmieszny jak sugerować by się można chociażby trailerem. Pedagogiki tutaj za grosz. Młodzież i tzw. młodzi w żadnym wypadku nie przejmą się całkowitą amnezją bohaterów czy też faktem iż wynika ona z narkotyków jakie wbrew swojej woli zażyli. Będą raczej czerpać satysfakcję z wpadek bohaterów i - co do czego nie mam wątpliwości - zazdrościć im szalonej przygody. Bez komentarza pozostawię fakt takich reakcji.

Osobiście nie widzę w całości ani grama moralizatorstwa. Być może wynika to z tego, iż przygoda czterech przyjaciół jest kompletnie ale to kompletnie nierealna. Nie przekona mnie nikt iż ktokolwiek jest w stanie przeżyć w tak krótkim czasie tylu absurdalnych sytuacji, tylu zbiegów okoliczności i tylu wpadek. Nawet jeśli jest do cna upity i pod wpływem najgorszych z narkotyków. Bez realizmu zaś ja, jako widz żadnego morału nie wywnioskuję. Mogę jedynie upajać się nielicznymi ale smacznymi w odbiorze elementami komediowymi oraz zdumiewająco dobrą grą aktorską, zwłaszcza w wykonaniu Zacha Galifianakisa oraz Bradleya Coopera. Czy jak na taki film to dużo nie wiem ale mnie się nawet ten Kac Vegas podobał. W kategorii mało wyrafinowanej rozrywki oczywiście.