Podobno są tacy co przygody Jamesa Bourne'a przyrównują do Jamesa Bonda. Nie wiem naprawdę co im przyszło do głowy. Bond, elegancki i nieskazitelny, wspaniały w każdym momencie jest jednak całkowicie satyryczny, nieprawdziwy i dlatego przyjemny w oglądaniu. Bourne ma być super prawdziwym szpiegiem, wykwalifikowanym i wyhodowanym przez CIA, które wykorzystywało go do swoich celów. Trochę jak zbuntowany produkt.

Tym razem wraca aby dokonać ostatecznej zemsty. Ostatecznie dokopać swoim wrogom. Infiltruje kolejne stopnie CIA, codziennie jest w innym kraju, zdejmuje swoją wyszkoloną ręką kolejnych wrogów. Jest niezniszczalny, a jeżeli już zostanie postrzelony to sam wyjmuje sobie kulę i zaszywa naczynka krwionośne. Potem rusza dalej, a wszyscy pozostali agenci padają trupem już widząc jego twarz na ekranie monitora.

Bajeczka, taka sama jak poprzednie dwie części. Paul Greengrass, reżyser obrazu postawił przede wszystkim na bójki, oszałamiające pościgi i ... zdjęcia kolejnych miast z lotu ptaka. Wszystko zostało nakręcone na wpół statyczną kamerą, co przy dużym ekranie doprowadza nas do filmowego oczopląsu. Wszystko jest za głośne, za szybkie i miejscami zbyt jednak naiwne.

A co z resztą? Sama historia ma z góry przewidywalny koniec, trzeba się więc skupić na tym co dookoła. Aktorstwo jest przyzwoite, chociaż brak emocji i chociażby ruchu mięśni twarzy u Damona bywa irytujące. Znacznie lepsi są przyparci przez niego do muru agenci CIA, grani przez Davida Strathairna, Scotta Glenna czy też - moim zdaniem najlepszy - demoniczny Albert Finney. Tworzą tak wyraziste tło, że patrzy się na to miło i zainteresowaniem, chociaż bez specjalnej filmowej ekstazy. Tak to niestety jest, kiedy ma się lat niemalże trzydzieści i zdecydowanie nie jest się chłopcem. Pech?

Jest niestety jeszcze jedna książka o przygodach nieustraszonego Jasona. Dziedzictwo Boruna odgrzebuje dokładnie ten sam motyw, znany nam już z pozostałych części. Nie wątpię więc ani przez chwilę, że sam szpieg jeszcze zagości na naszych ekranach. Oby tylko w Hollywood dali nam chwilę po części trzeciej odczekać.