Awantury to lekko napisana opowieść syna o ojcu. Jak sam autor zastrzega, Stanisław Lem uważał, że są ciekawsze tematy do rozmowy niż biograficzne anegdoty. Jednak prosty wielbiciel powieści pisarza znajdzie na pewno ogromną przyjemność w tym niewinnym podpatrywaniu codzienności państwa Lemów. Do rąk czytelników trafia zbiór ciekawostek, smakowitych historyjek, często tylko luźno ze sobą połączonych. Niekiedy jest zabawnie, czasem bardziej serio, bo w końcu PRL nie składał się jedynie z kabaretu, a i w życiu codziennym też zdarzają się smutki, kłopoty i choroby. Nad całością akcji czuwa późno urodzony syn państwa Lemów. Choć zgodnie z chronologią pojawić się powinien dopiero pod koniec lat 60., to już od pierwszych rozdziałów wtrąca swoje uwagi, komentarze i nawiązuje do późniejszych wydarzeń.

Całość udekorowana jest pięknie rodzinnymi zdjęciami - Lema z rodziną, z przyjaciółmi, puszczającego latawce i jeżdżącego na nartach. Uśmiechniętego i skupionego. I od razu zaczynamy za nim tęsknić i idziemy poszukać jakiejś jego książki, i znowu jest dobrze, bo na szczęście zostawił po sobie ich sporo.