Tytułowy Largo Winch to adoptowany syn magnata finansowego, dziecię zresztą niespecjalnie skłonne do życia tak jak ojciec każe. Tak to u tych bogaczy bywa. Niemalże 30letni Largo rozbija się po świecie, zadaje z przygodnymi kobietami, prawo też nie jest dla niego wyznacznikiem postępowania. Oczywiście - jak to w takich filmach bywa - przychodzi w końcu moment opamiętania. Dla Largo zaczyna się on w momencie gdy zostaje poinformowany o nagłej, niekoniecznie zresztą naturalnej śmierci ojca. To do młodego dziedzica należeć będzie przejęcie całej korporacji i zarządzanie imperium. Nie bez kłopotów oczywiście. Nie wszyscy są bowiem chętni aby oddać władzę niedoświadczonemu młodzianowi. Largo musi objąć szefostwo w firmie, znaleźć winnych śmierci ojca, jak również wyjaśnić tajemnicę własnego pochodzenia.

Film wchodzi do kin reklamowany sloganem o rzekomej konkurencji, jaką postać Largo ma być dla Jamesa Bonda i Jasona Bourne'a. Na jednym z popularnych filmowych portali filmowych znalazłam komentarz widza konstatujący, że Largo Winch nie jest konkurencją nawet dla Stevena Seagala w 6 części filmu o kopaniu. Trudno to ująć trafniej. Marniutki scenariusz nakreśla nam historię czegoś pomiędzy rodzinną dysputą a międzynarodowym konfliktem biznesowym. Trudno to stwierdzić dokładnie, bo całość jest niedopowiedziana, nieciekawa i mało wartka. Largo snuje swój plan odbicia firmy, działa na wielu frontach, w wielu krajach i wielu językach - jednak puenta całej opowieści jest niewspółmierna do tego na co w materiałach promocyjnych przygotowywali nas producenci. Ani to ciekawe ani wciągająca, ba jest niejednokrotnie autentycznie nudne. Widać niedoświadczonego reżysera a i jednocześnie jednego ze scenarzystów. Nawet dość urokliwy wizualnie (mniej warsztatowo) Tomer Sisley w roli Largo nie jest w stanie przekonać nas, że będzie z niego super bohater na miarę tych najbardziej kultowych. Z całym szacunkiem do nieznanego mi wcześniej aktora - Bondem ani Bournem to on jednak nie jest. Tutaj tzw. najmocniejszym ogniwem jest bez wątpienia Kristin Scott - Thomas, jednak jej talent nie jest w tym filmie wykorzystany nawet w jednym procencie w stosunku do aktorskiego potencjału.

Francuzi już od lat dość skutecznie udowadniają, że ich kinematografia przeżywa renesans, ba jest w stanie bezpośrednio konkurować z tą amerykańską. Ale jednak nie tutaj. To film niewspółmierny z tym co mogą zrobić reżyserzy tacy jak chociażby Olivier Marchal a zagrać aktorzy jak Gerard Depardieu czy Daniel Auteuil. W porównaniu z takimi filmami Largo wypada blado, niemalże jak tańsza wersja czegoś, co przy większej uwadze mogło jednak okazać się wspaniale oszlifowanym diamentem. Niewykorzystany potencjał a sam budżet nie wystarczył. Szkoda.