Film Andrzeja Wajdy Tatarak zwraca uwagę przede wszystkim warsztatem. Widz nie ma wątpliwości, że ma do czynienia z tym właśnie reżyserem. Atmosfera filmu przypomina nieco tą z wcześniejszych dzieł Mistrza (Panny z Wilka, Brzezina) gdzie - pod pozornie leniwo toczącym się życiem - dzieją się istotne problemy - miłość, przywiązanie, utrata bliskiej osoby. Tatarak jest filmem trzywątkowym, którego akcja toczy się w stylizowanym świecie, z pięknie wykonanymi scenami, świetnie zagranymi rolami, także epizodami. W atmosferze spokoju przewija się nieustannie motyw śmierci, radzenia sobie, niemożności pogodzenia się z losem a jednocześnie potrzeba intensywnego i pożytecznego życia.

Bardzo osobistym elementem jest odniesienie się do wydarzeń z życia aktorki Krystyny Jandy; chorobą i śmiercią jej męża. W tych wyznaniach Jandy jak i we wcześniejszej fabule filmu aktorka gra swoją rolę w sposób odmienny niż znamy z jej wielu wcześniejszych ról, jest wyważona spokojna, zrównoważona i w sposób przejmujący przekonuje widza o swoich emocjach. Poraża.

Warto. Trudno ale warto. Nawet jeśli może wydawać się nam, że jednak nie chcemy.