Tytuł i okładka są bardzo smakowite. Zawartość trudno mi równie entuzjastycznie oceniać, choć czytałam z przyjemnością. Na tę przyjemność składało się bowiem między innymi uczucie nostalgii - już to przecież czytałam, i raczej nie w zeszłym roku, tylko wtedy, kiedy byłam młodsza, wyższa i milsza; Nowa Fantastyka była wtedy rzeczywiście nowa, a i Fenix był w sprzedaży. Nie wiem, czy w całym zbiorze są jakieś opowiadania premierowe; ja wszystkich nie znałam. Czasu od publikacji w prasie w każdym razie minęło sporo, więc nowi czytelnicy zdążyli dorosnąć, a i starzy lubią mieć czasem opowiadania fajnego autora w jednym tomie.

Opowiadania Rafała Dębskiego są zabawne, oparte na ciekawych pomysłach, rozgrywają się z kilkoma wyjątkami w średniowieczno-baśniowym świecie. Bywa dosadnie, sprośnie, raczej nie finezyjne. Autor robi też wycieczki w inne rejony - np. political fiction Festung Oels, teologiczny Różaniec z bursztynu. Zbiór trudno uznać za spójny, ale może to lepiej - w klimatach bardziej serio Rafał Dębski nie zawsze czuje się pewnie, a rubaszne śmiesznostki na dłuższą metą jednak nużą.

W sumie - satysfakcja, choć bez tej książki da się żyć.