To chyba mój ulubiony tekst książeczki Mariusza Basińskiego. Nie znaczy to jednak, że w całej książce nie znajdziemy więcej, równie uroczych i ciekawych perełek literackich. Przeczytałam książkę Basińskiego, po czym zaczęłam ją od początku, szukając i zapamiętując najciekawsze i najśmieszniejsze teksty. A jest na co popatrzeć i co poczytać. Autor porusza wszystkie możliwe tematy, od więzi rodzinnych, historii swoich bohaterów aż po niezmiernie abstrakcyjne i dla mnie osobiście najciekawsze tematy. Nie martwi się, zupełnie tutaj niepotrzebną składnią, interpunkcją, poprawnością gramatyczną czy stylistyczną. Bawi i to bawi skutecznie.

Znajdziemy w książce Basińskiego nie tylko limeryki czy fraszki ale też i rysunki, same w sobie będące opowieściami. Przedstawione według znanej tylko autorowi myśli, opowiadają osobne historie, równie śmieszne jak same teksty. Czyta się to szybko i przyjemnie, ciekawie i intrygująco. Raz już wciągnięty w myśli Basińskiego czytelnik, będzie do książki wracał chętnie, być może nawet po wielokroć. Bardzo przyjemnie jest mieć takie coś na poprawę humoru.

P.S. A z tymi uszami trudno odmówić autorowi racji.