Kto oczekuje powieści sensacyjnej, czy chociażby taniego romansu, może się czuć zawiedziony. Książkę Schmitta czyta się trochę jak sztukę teatralną, pełną żywych i ciekawych dialogów, spostrzeżeń na relacje męsko -damskie i uczuć ludzkich. To niezła książka, warta przeczytania, chociaż mniej odporni czytelnicy mogą mieć problemy z podążaniem za akcją.

Fabuła Tektoniki wprowadza nas w tajniki i sekrety związku Richarda i Diane, pary z długim stażem, na tyle długim aby w końcu podjąć jakieś wiążące decyzje. Może ślub a może...? Diane męczy się brakiem oczekiwanego zaangażowania Richarda w związek, ten zaś nie jest w stanie wyjść naprzeciw jej oczekiwaniom. Dlatego kiedy Diane w chwili emocji proponuje rozstanie, ten łatwo przystaje na takie właśnie wyjście. Tylko czy o to właśnie dziewczynie chodziło?

To nie jest powieść a bardziej sztuka teatralna, zapis dialogów, rozmów i stosunków między bohaterami. Obawiam się, że męska część czytelników może poczuć znużenie brakiem elementów powieściowych i zawężeniem całości niemal wyłącznie do dialogów. Co innego kobiety. Dzięki wnikliwej analizie Schmitta, ciekawym wnioskom i świetnie poprowadzonej fabule te będą w stanie docenić książkę bardziej niż te najbardziej "powieściowe" powieści, bo ta wciąga niemalże od pierwszej strony. I ci, którzy oczekują ckliwego, powtarzalnego zakończenia mogą czuć się zawiedzeni. To nie jest książka "jedna z wielu", ale taka do zapamiętania, do celebrowania i postawienia na widocznym miejscu na kobiecej półce. A potem do wielokrotnego do niej powrotu.